Blogsilog Special 02 – BLUEsyet!

Pardon me for the lingo…hindi talaga ako palamura…

Pero BLUEsyet talaga!!!

Don’t take my anger too seriously guys…this is just due to the La Salle vs. Ateneo Round 1 basketball duel last Sunday.

I have a freakin’ hang-up, you see…

It was a great game…an authentic display of the rich (and) historic rivalry between these two schools.

Hysteria!

Yeah yeah…congrats to the Eagles…i can humbly admit that they deserve to win yesterday…due to the breaks of the game.

Yep, just breaks of the game.

Hey, they couldn’t stop Mr. Spider Webb (a rookie blasting them for 26 points!)…they were surprised by the defense and hustle of reed-thin Mr. Andrada (oh did he frustrate you Mr. Al-Hussaini?)…truly, if the breaks went La Salle’s way (oh, do i mean if the team converted their  long bombs?  hey veterans, don’t turn the other way now…hehehe)…

But i’m gonna stop blabbin’  ‘coz you might perceive it as sour graping…well maaaaaaaaybeeeee….

Even with that loss, i will remain true to the Animo spirit.  Always!

All in all, it was truly a fantastic game…it’s always the case when these proud teams play each other.  Sulit ang bayad!

But money is not at stake here…pride is!

Bottomline, 76-72, Eagles win in overtime (We just came up a few miracles short)!

My pride just took a hit…i’m bleeding green…

Congrats Ateneo, round 1 goes to you…hopefully round 2 will belong to us.  If that doesn’t happen…

BLUEsyet!!! =)

Blogsilog Special 01 – In-CORY-gible

Incorrigible.

A person that is not easily swayed or influenced.

Former Philippine President Corazon “Cory” Cojuangco Aquino.

In-CORY-gible…INCORRIGIBLE!

She was never swayed  into living a life of luxury and unlimited political power that others seem to salivate at the mere thought of acquiring it.

She was never influenced in surrendering Freedom, knowing the cost of what the Filipino people, and in a staunch and admirable manner, she and her late husband Benigno “Ninoy” Aquino fought hard to seek…to achieve…to claim…to preserve.

Incorrigible, even in death.

Last Saturday, August 1.  3:18 a.m..  She joined our Lord and Savior in heaven.  Peace, at last.

This blog is for her.

I am just an ordinary Filipino though.  But i belong to the “Cory generation.”

1986.  EDSA Revolution.  I was there.  A young boy in awe of what was happening around him.

I admit, i was there just because it was “cool” to be there.

Freedom is cool, ain’t it?

Memories abound.  The images came back to me like it was not too long ago.  The music that defined the struggle and the sweet success.  The reality of the concept that is Freedom still reminds me until now that some things in life are worth fighting for if you value it so much.

I may not remember it all, but her death reminded me of so many things…things that i may have overlooked…ideas and beliefs that i may have forgotten in the midst of my own personal journey through life.

I am just one of the many Filipinos.  But who is Corazon Aquino to me…?

She gave me an important life lesson, even of it was done from a distance.

Fight for what you hold dear, with all of your mind, heart, and soul.

Despite the many trials and tribulations that you see in the horizon, push forward.

Faith and Love will see you through.  God will provide the Grace.

A salute to you, Mrs. Corazon Cojuangco Aquino.

Thank you.

(Mis) Adventures of Pennis II

Ang nakaraan:  Pennis was born…yun lang naman ang highlight ng Pennis I di ba…

At ang kabanata ngayon…

Eto na nga si Pennis, tila lumalaking malusog na bata, mejo cute ang dating kasi chubby tingnan eh…hindi mo mawari kung lalaking taba-ching-ching o payatot, kung tatangkad tulad ni Boyet De Leon (ung artista) o ka-height lang ni Boyet Ridon (if the name doesn’t sound familiar…then it doesn’t haha).

Ngunit isa lang ang sigurado.

Hindi siya mananatiling sanggol!!!

Katulad ng isang normal na bebe, siya ay gumulong-gulong sa higaan, nalaglag sa kama (sa kakagulong, saan pa!), gumapang, tumayo,  naglakad at pati pagbigkas ng kanyan unang salita…lahat ng ito nangyari, saktuhan lang.  Pero grabe.  Dugo, pawis, at ilang galong gatas ang pinuhunan ng magulang, lumaki lamang siyang malusog at masigla.

At sa wakas, ang sanggol na si Pennis ay naging isang batang kaaya-aya.

Masigla.  Malikot. Masayahin.  Minsan, iyakin.

Matalino!  Bobo, este, bibo!  What a joy to behold!

Proud na proud ang  mga magulang sa kanyang kakayahang ipinapakita sa murang edad (may mahal bang edad?).

Kaya naman na-excite ang kanilang mga damdamin at nangarap na isang araw, magiging handa na ang kanilang anak na pumasok sa mundong sadyang naiiba, kumpara sa mundong ginalawan niya sa apat na sulok ng kanilang kabahayan…ang mundong pinasok na rin ng kanyang dalawang nakatatandang kapatid…

Ang mundo ng “First Day High.”

Haaaayyyy si Pennis…handa nang pumasok sa paaralan.

How fast time flies.

Abangan…

Biyahe Log 2009-1

8:23 a.m..

So here i am writing my blog…just got in the office, sitting comfortably in mah chair…it’s a freakin’ rainy day in my beloved country, the Philippines.  Yes ladies and gentlemen, it is rainy season!

So i was just thinking…traveling during rainy days can be a hasssle…demmit!!!  Nagco-commute ka man or if you’re driving your own car…there is a certain level of uncomfortability (is that a legit word?) that you reach, if y’all know what i mean.

So today i brought my trusty ol’ Patty (da name of my truck) and while i was driving in the rain my thoughts wander–what makes for a great commute/drive in the rain, and what makes it da worst!  So for all you interested blogistas out there who can spare some time reading my simple blog…my thoughts on the best and the worst biyahe log in da rain…woooooooosssssshhhhhh!!!!

You can say its da worst commute when you get caught up in the following scenarios…mga kababayan eto na…onli in ‘Pinas:

1. Hindi ka pa nakakalayo ng bahay mukhang basang sisiw ka na dahil baha sa lugar mo o ang layo ng sakayan mula sa bahay mo.

2.  Walang masakyan.

3.  May sasakyan, punuan naman.

4.  Nakasakay ka nga, halos ‘di ka naman makaupo (kapag jeepney) o kaya ‘di ka makaupo ng maayos (kapag fx)

5.  Yung mga kasama mo sa sasakyan basa din, o kaya may mga payong na pinapagpag/inaayos, o kaya galaw ng galaw na parang kiti-kiti (please lang, ‘wag na natin isa-isahin ang iba pang wierd behavior ng commuters mauuubusan tayo ng space hahaha).  Eeeewww!!!

6.  Kung nasa lrt ka, depende sa station ang hassle…pero simulan natin sa pila…wala ka man ticket or meron, may pila pag umuulan kasi for most people isa sa pinakamabilis ang biyahe ay lrt.

7.  Kapag nakabili ka na ng ticket, marami kayong nag-aabang ng next train.  Siksikan, tulakan, murahan, sikuhan…name it, you’ll get it!  Pero as my observation goes, mejo ok pa ung mga sumasakay sa bago-bagong lrt…yun nga lang saksakan ng daldal ang mga tao!!!

8.  Eh pano kung tumigil ang byahe sa lrt!?  Hindi ka pa nakakasakay tapos na ang maliligayang araw mo…pano kung nasa loob ka pa ng train sabay tumigil!?  Panic time?

9.  Kapag bus ang nasakyan mo keri lang…usual na ang punuan at siksikan, wag lang masira ang aircon (same situation applies for all you fx riders!)!

10.  Pahabol!  Ung kundoktor ng bus panay pa ang papasok sa mga pasahero eh puno na nga!  Lech (as in leche) ka huh!

11.  Kahit ano pang mode of transport ang nasakyan mo, ito ang universal na panira ng mood…katabi mo may putok!!!

BREAKING NEWS! It seems like masu-suspend ang work sa mga offices, including government agencies…dapat kanina pa in-announce eh!

BREAKING NEWS! No more work for today!!! 11:20a.m. (delayed post kasi i goofed off in a major way hehehe)

So we are back to our regular programming…where were we…? ah yes, the worst…maybe i’ll put it one more para dirty dozen…

12.  Woe also to those whose main forms of transport are the following:  tricycles, pedicab, padyak (sa riles ng tren yo), and of course…da taxi!  Yes you might be comfortable riding in the taxi, pero ang taxi ba invulnerable sa baha? nope!  eh kung tatagain ka pa sa taxi fare? deeeemmm-et!

13.  BONUS ITEM:  Kahit ano pa ang sinakyan mo, saang lupalop ka man ng bansa…kalabanin mo ang baha!!!

So there…alam ko marami pang pwedeng idagdag sa list but hey, i don’t know everything hahaha…

Kung the best naman, of course it’s just a simple explanation:  despite the bad weather, you still get to your destination looking like you just got out of a fashion magazine, still composed and smiling, and ready to face the day kahit masungit ang panahon!  To put it in another way, kinaya mo ung mga nilista ko sa worst.  Ang tindi mo friend, that’s the spirit!!!  =)

Moving on, you know you got the worst end of the deal when you’re driving and braving stormy weather when you get caught in the following situations:

1.  Car won’t start.

2.  Wiper broken.

3.  Aircon not working (watch the moist accumulate, aaaaaarrrrgggghhh!).

4.  Electrical or mechanical trouble which makes you stall on the road…tapos traffic pa!

5.  Driving through flood…and you stall.  Mas malala kung ‘matic dala mo…hanap ka na ng tulak boys…

6.  At a stop sign, lalapitan ka ng mga taong-kalye sabay punas sa windshield, sa windows…ung iba sosyal kasi may “squeegee”, eh ung iba basahan lang tapos bubuhusan ng maruming tubig ang salamin ng oto mo…ang masaklap don umilag ka pa dahil feeling mo mababasa ka hahahahaha!

7.  Tire troubles–as in flat tire or tire in the hole!!! manhole, that is…imagine urself getting out of your car…nababasa ka na sa ulan (background music: Basa sa ulan (or sumthin’ lyk dat) by AEGIS, nyahahaha!)…sabay sigaw ng noooooooooooo!!!!!!

8.  Mag-isa mong dinaranas ang ang mga pasakit na ito!!!  Oh God…

Mukha yatang konti lang ang entries ko ha…maybe i’m hungry…but that’s as far as i can go right now hahaha…

On the brighter end of the spectrum, shempre wala nang sasarap pa sa vumiviaje ka (wow spanish? bread?) na ok ang condition ng tsikot mo…tapos may kasama ka pang mahal sa buhay…aaaaaawwwwwww cheeeeeeeeeesyyyyyy!!!

And just like that i snap back into reality, that i am indeed riding my trusty ‘ol truck Patty…and as i look to my right, it struck me…

…as i ride through this nasty weather, i know i am definitely on the brighter end of the spectrum because i am riding with the most beautiful woman in my eyes…my lovelove…

Uuuuyyyyy, cheesy…ako.

…hey, blessing daw kapag umuulan ‘di ba?

Dashboard Confessional Uno

My first confession.

Ano ba, as in ung grade school first confession?!

Ok…ganito na lang…my first communion na lang ang topic ko mejo related naman eh (angal?)

Naaalala ko pa…sa Mount Carmel School (na naging College) of Quezon City ako nag-aaral nun…isang dugyuting bata ako nun.  Umagang-umaga pinapila na kami ng class adviser namin (sori Ma’am ‘di na kita maalala) para maglakad papuntang Mount Carmel Church (o di ba pareho ng name…pero hindi naman related!)

So ayun lakad kami sa ilalim ng sikat ng araw…lakad kami sa gilid ng Broadway Centrum (na kung saan pinapalabas ng live ang Eat Bulaga! as of present time)…nung una well-behaved pa, pero pagtagal-tagal nawawala na sa linya at nakikipaghabulan sa mga klasmeyts, may kasama pang batok, kutos, at sapak.  Ok lang yun, boring naman ung naglalakad ka na para bang may imaginary line tapos nagpipilit kang maging matino.

Nung araw na iyon swerte ako, dahil nung pagtawid namin sa kabilang kalye inaabangan ako ng tita ko.  May Petron gas station kasi noon (hanggang ngayon Petron pa rin yun…ang tibaaaaayyyy) at doon nagtatrabaho ung tita ko.  Salamat sa kanya at hindi ako nagutom sa paglalakad dahil binilhan niya ako ng kakanin at supisdrink…aaaawwwww cheeeeeezzzeeeee!!!

Eto na nga, nakarating na kami sa simbahan.  Pasok sa loob, diretso sa mga upuan. Ayun lumabas ang pari…blah blah blah blah blah blah…ok time for holy communion!!!

Pila…antay lang…ayan na…malapit na ako kay father…ayan na…ibubuka ko na bibig ko…aaaaahhhhhh…..

PARI:  “The Body of Christ…”

ME:  “AMEN!”

Lumiwanag ang buong simbahan na para bang may ilaw na galing sa langit at di sinasadyang tumutok sa akin habang ako ay nakaluhod at nakatingala sa taas (wow nai-imagine niyo ba?)…

Not.

Natunaw sa bibig ko ang mahiwagang ostiya.  Tapos.  Ganun pala yun.  First Communion.  Ang saya saya…

Ilan kaya ang naging pari sa mga kaklase ko?  Hmmmmmmm….

Wow Pare.

(Mis) Adventures of Pennis I

6:34 a.m. — ika-limang buwan ng taon, dekada sitenta.

Isinilang ang isang lalaking sanggol na may timbang na na 6 lbs. and 4 oz..  Hindi kinakitaan ng kahit anong kakaibang signos na tila magbabadya na ang nilalang na ito ay makakapagpabago ng kasaysayan ng mundo…eh pano naman kasi wala lang, normal eh…

So ayun, tuwang-tuwa ang mga magulang ng sanggol na ito na biglang um-epal sa mundong ibabaw…pero pangatlo na siya sa magkakapatid…in fairness bunso, so feeling special naman siya.

Sa pagkakalabas sa ospital ng batang ito, kasama rin ang sandamakmak na pangarap at pag-asa ng kanyang mga magulang, na balang araw siya ay magiging kilala sa mundong kanyang ginagalawan, at maaaring sa labas pa nito.

Tila inulan ng grasya ang bayan ng San Andres sa pagdating ng nilalang na ‘di binyagan at walang pangalan.  Sa isang maliit na tahanan nagsama-sama ang buong pamilya, pinagmamasdan ang bagong biyayang dumating sa kanilang buhay.  Kasama ng mga malalambing na titig ay ang mga katanungang pilit na naghahanap ng kasagutan…

…anong oras ba gigising ito?!

…malakas kaya sa gatas ito?

…paano na ang gastusin?

(may mas mahalaga pa naman kesa dito, pero c’mon let’s be realistic!)

Sa dinami-dami ng mga katanungan, wala nang mas mahalaga pa sa mga ito…

…ano ang ipapangalan sa kanya!?

…may pera bang pang-binyag!?

Sa mga katanungang nabanggit, isa-isa itong hinanapan ng karampatang kasagutan…ang pang-binyag ay uutangin (common tendency noh! poor kasi sila…), ngunit pagdating sa pangalan, sila ay nahirapan…naguluhan…nahiwagaan…hanggang sa nabuo ang iisang paniniwala…na ang pangalang dapat ibigay sa sanggol na wala pang kamuang-muang at kamalay-malay ay walang iba kundi…

(Drumroll muna para suspense…) Brrrrrrrrrrrrr……

PENNIS!!!!!!!!

Kaninong chronicle ba ito?! Duh…

At dito magsisimula ang kanyang paglalakbay sa mundong…sa mundong…wala lang…anyway, ilang sanggol ba ang pinapanganak every minute ‘di ba?

Subaybayan ang kanyang kasaysayan….

I am ME…

Hey guys!

I recently joined wordpress, and as i explore its many features, i would like to write my very first blog here. And what better way to begin blogging is to blog (not brag) about…myself!

Oh my gulay! tama na ang paggamit ng english words…nosebleed na agad ako!  Napaka-pormal naman o, tingnan niyo ang opening sentence hahaha.

Tama na ang pagpapanggap! Eto na…teka ano ba ang tagalog ng “blog?!”  Kung merong may alam dyan, o nagmamarunong…paki-translate naman hehe!

Yes, this is me!  Dennis…sounds like your male organ gademmit! Oi tatawa-tawa…sabagay totoo naman!

If you want to know how young i am, ask Kareem Abdul-Jabbar…nakatatak sa kanyang Los Angeles jersey…

If you want to know where i’m at, ask Carlos “Botong” Francisco or “Maestro” Lucio San Pedro…mga ka-tropa ko yan sa Angono, Rizal…the art capital of da Philippines!  Yah maraming maa-ART-e sa lugar na iyon…jowk!  Pero hindi naman talaga ako dun lumaki…lumaki ako nung nagpa-tuli ako sa isang clinic sa bayan ng Antipolo, sa may Cogeo Village…babae ang gumawa ng operasyon na napakamaselan! Dinugo ako! tapos butterfly cut…ay…gusto ko pa naman German cut!!! Astig!!! Parang pang XXX video un eh!

Seryoso…sa Antipolo ako tumira ng matagal, bago ako napadpad sa iba’t ibang dako ng Metro Manila…so sa Antipolo mauuta ka sa suman at kasoy, pati ang taon-taong alay lakad tuwing semana santa…pero keri lahat ‘yan kilalang-kilala naman yung lugar sa mga bagay na binanggit ko ‘di ba?

Teka, parang biography naman ito…very structured! Ano daw yun?  O basta this is me…

…genuine, not orocan.

…masayahin, ‘wag mo lang gagalitin (remember, my name sounds like P***s!  Naku pag nagalit, tirik!)

Teka! parang Friendster naman ito…about me…blog kaya ito!!!

Kung nakarating ka sa sentence na ito, aba binasa mo! Thank you!!!

Next time seryoso na talaga…

Peace!